Κάστρο Αγίου Φλώρου (Βρομόβρυσης).

Η θέση "Κάστρο" βρίσκεται 1400 μέτρα βορειοανατολικά από τον Άγιο Φλώρο Μεσσηνίας, σε ευθεία γραμμή. Πρόκειται για έναν επιμήκη ψηλό λόφο με μήκος περίπου 1000μ. και διεύθυνση Β- Ν. Στην Β πλευρά ο λόφος έχει ύψος 410μ. και πλάτος 50μ. ενώ στην νότια πλευρά φτάνει τα 470μ. ύψος και πλάτος περίπου 100μ. Στην Ν. πλευρά της κορυφογραμμής βρίσκεται και ο αρχαιολογικός χώρος.

Η πρόσβαση στον αρχαιολογικό χώρο γίνεται από το χωριό Βρωμόβρυση απ΄όπου ξεκινάει χωματόδρομος προς τα ΝΔ και κατόπιν κινείται Ν παράλληλα με την κορυφογραμμή. Η ανάβαση είναι κάπως δύσκολη λόγω της βλάστησης, και γίνεται από τον χωματόδρομο στην Α πλευρά.
Η ακρόπολη έχει οβάλ περίπου σχήμα και χωρίζεται σε δύο μέρη. Το ένα τμήμα (βλ. Α στον χάρτη) έχει έκταση περίπου 3 στρέμματα και περιβάλλεται με πολύ ισχυρά τείχη πάχους 1,5 με 2 μέτρα. Στην Β πλευρά ξεκινάει άλλο τείχος μήκος 80μ. περίπου το οποίο φαίνεται να έγινε για να ενισχύσει την πιό ευάλωτη Α και Β πλευρά της ακρόπολης.
Το δεύτερο τμήμα (βλ. Β στον χάρτη) είναι λίγο πιό μικρό με 2 στρέμματα έκταση και το οποίο περιβάλλεται επίσης με ισχυρά τείχη. Στην Ν πλευρά ξεκινάει επίσης ένα επιπλέον τείχος μήκος 65μ. περίπου που φαίνεται να ενισχύει και αυτό την άμυνα από την Α πλευρά.

Η θέα από την θέση "Κάστρο" είναι εκπληκτική. Υπάρχει οπτική επαφή με ολόκληρη την πεδιάδα του Παμίσου μέχρι τον Μεσσηνιακό κόλπο στα Ν. Χαμηλά στα Δ φαίνεται ο Άγιος Φλώρος και οι πηγές του ποταμού Παμίσου και στο βάθος το όρος της Ιθώμης. Προς τα Ν υπάρχει οπτική επαφή με το κάστρο του Πηδήματος ενώ προς Β υπάρχει οπτική επαφή με την ακρόπολη των Τσουκαλαίικων αλλά και το Δ τμήμα του Στενυκλαρικού πεδίου. Προς τα Α ήλεγχε τα περάσματα προς τον Ταΰγετο και την Λακεδαιμονία.
Από τα παραπάνω εύκολα συμπεραίνουμε πως η θέση "Κάστρο" επιλέχθηκε για την στρατηγική της θέση. Η σχετικά μικρή έκταση της θέσης (συνολικά 5 στρέμματα) αλλά και η δύσκολη πρόσβαση, με το κακοτράχαλο εκτεθειμένο τοπίο δεν είναι ενδεικτικά κάποιου πολίσματος. Εδώ θα πρέπει να υπήρχε ένα μεσαίου μεγέθους αλλά και αρκετά ισχυρό οχυρό- φυλάκιο.
Ο αρχαιολογικός χώρος "Κάστρο" Αγίου Φλώρου είναι άγνωστος και δεν αναφέρετε σχεδόν πουθενά στην βιβλιογραφία. Απ΄ότι γνωρίζουμε δεν έχει γίνει ποτέ κάποια επίσημη έρευνα στην θέση ενώ δεν αναφέρετε στον Διαρκή κατάλογο των κηρυγμένων αρχαιολογικών χώρων και μνημείων Ελλάδας. Κάποιες γενικές πληροφορίες δίνουν ο Παν. Γ. Κρίμπας και ο Μίμης Φερέτος.[1]

Εξετάζοντας την ακρόπολη και το σχήμα της από τον χάρτη (Google Earth) η πρώτη εντύπωση είναι ότι πρόκειται γιά Προϊστορική θέση, με πολλές ομοιότητες με άλλες παρόμοιες θέσης της Μεσσηνίας. Τα τείχη είναι κατασκευασμένα χωρίς κανενός είδος κονιάματος (ξερολιθιά) ενώ έχουν χρησιμοποιηθεί πέτρες διαφόρων μεγεθών και κάποιων αρκετά μεγάλων. Η δόμηση και το σχήμα της ακρόπολης θυμίζουν Προϊστορική εγκατάσταση.

Τα κεραμικά αποτμήματα που υπάρχουν, κυρίως στο κάπως πιό ομαλό B τμήμα της ακρόπολης, φαίνονται να είναι και αυτά Προϊστορικά. Η κεραμική έχει αρκετές προσμείξεις, ενώ κάποια αποτμήματα, όπως χείλος αγγείου ή χερούλι από ανοικτό μπεζ υλικό, πολύ πιθανόν να είναι της Προϊστορικής εποχής.

Δεν φαίνεται να υπάρχουν ενδείξεις για χρήση της ακρόπολης και σε μετέπειτα εποχές, αν και δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε.
Κάστο Αγίου Φλώρου (Βρομόβρυσης)

Στην περιοχή υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αλλά και αινιγματική κατασκευή. Πρόκειται για ένα τείχος που ξεκινάει ανατολικά από τον Άγιο Φλώρο, έχει μήκος περίπου 1000μ. και καταλήγει στους Δ πρόποδες της λοφοσειράς του "Κάστρου". Η χρονολόγηση και ο σκοπός κατασκευής του τείχους δεν είναι γνωστή. Πιθανόν να είχε αμυντικό χαρακτήρα.

"Αριστομένης ο Μεσσήνιος"

[1] Παν. Γ. Κρίμπα, "Ο άγιος Φλώρος", άρθρο στην εφημερίδα "Μεσσηνιακά Νέα", φ.62, 12 Ιουνίου 1959: "Στην θέση "Κάστρο" ή "Αρμακάς" βορειοανατολικά του Αγίου Φλώρου σώζονται μεσαιωνικά τείχη καθώς και ερείπια αρχαίου φρουρίου, που πιθανότατα ήταν προμαχώνας της αρχαίας Ιθώμης. "Μίμη Φερέτου, "Μεσσηνιακά" 1968, εκδόσεις Αριστομένης: "Το Κάστρο ή Καστρούλι στον Aγιο Φλώρο έχει τείχη από το βορρά και την ανατολή, και πύλη στη βορειοδυτική γωνία. Σύνορο της εύφορης Μεσσηνίας προς τα ανυπότακτα λημέρια των κλεφτών μοιάζει να είναι, αμυντική κατασκευή των Παλαιολόγων σε κάποια σχέση με το κάστρο στο Πήδημα που σε αυτό έμειναν κατά διαστήματα οι Παλαιολόγοι. " Πηγή: agiosflorosmessinias.blogspot

+3

"Κουράγιο Νικήτα... "

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1849 έφυγε από την ζωή ο Στρατηγός Νικήτας Σταματελόπουλος ή όπως θα τον θυμόμαστε ΟΛΟΙ όσοι είμαστε Έλληνες, "Νικηταράς ο τουρκοφάγος"..
Ανιψιός του Κολοκοτρώνη, έσπασε πάρα πολλά σπαθιά σφάζοντας τούρκους, δοξάστηκε στα Δερβενάκια και στο Αγιονόρι ενώ κυνηγήθηκε και φυλακίστηκε όπως οι περισσότεροι καπεταναίοι από την αντιβασιλεία των Αρμανσμπεργκ και Μαουερ.. Αποφυλακίστηκε μισότυφλος και κατέληξε ζητιάνος.. Το 1843 αποκαταστάθηκε λαμβάνοντας το βαθμό του υποστράτηγου και μια πενιχρή σύνταξη.. Τελευταία του επιθυμία να ταφεί δίπλα στο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη..

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ.

Η Τελική Σύγκρουση .Ό Τιμημένος Θάνατος και η Αιώνια Δόξα

Η τύχη, της μάχης αντιστρέφεται ραγδαία με την άφιξη των «αθανάτων» στα νώτα των επιζώντων Ελλήνων. Πολεμώντας μέχρι τη στιγμή εκείνη σε ένα μέτωπο, οι καταπονημένοι οπλίτες παρέμεναν αδιαμφισβήτητοι νικητές. τώρα όμως αναγκάζονται να συμπτυχθούν, με επιτυχία παρ’ όλα ταύτα, προς τη στενή δίοδο των Θερμοπυλών. περνούν το τείχος των Φωκέων και παρατάσσονται ελάχιστα πίσω του σε ένα μικρό λόφο, τον Κολωνό.

Με κυκλική διάταξη, προκειμένου να διατηρούν επαφή με όλα τα μέτωπα, αποφασίζουν να δώσουν εκεί την τελική μάχη με όσα όπλα τους απέμεναν, ένώ ό 60χρονος Βασιλιάς καί Αρχιστράτηγος Λεωνίδας έχει πέσει ηρωικά πολεμώντας στήν πρώτη γραμμή ώς συνήθιζαν πάντοτε οί Βασιλείς τής Σπάρτας .Οί Έλληνες δίνουν τήν ύστατη μάχη ,πολεμώντας ακόμα με τα χέρια ή τα δόντια. Αλλά ακόμα και χωρίς όπλα προκαλούν τρόμο στον εχθρό. Τόσο οι Πέρσες που επιτίθεντο κατά μέτωπο όσο και οι επίλεκτοι «αθάνατοι» που έφθασαν από την Ανοπαία δεν τόλμησαν να πλησιάσουν για μάχη εκ του συστάδην. Πρώτα γκρέμισαν το τείχος των φωκέων, τους κύκλωσαν από όλα τα σημεία και τους χτυπούσαν με ακόντια και με βέλη έως τη στιγμή που έπεσαν νεκροί και οι τελευταίοι. ετσι τέλειωσε η μάχη.

Άν ό <<Τραχίνιος στήν καταγωγή Εφιάλτης ό Ευρυδήμου δέν τούς είχε υποδείξει τήν Ανοπαία Ατραπό >>θά είχαν χάσει τό πλεονέκτημα τής πολυάριθμης στρατιάς τους.Θά αναγκάζονταν νά μετακινηθούν άμεσα στίς επόμενες δύο μέρες τό αργότερο ελείψει παροχών τροφοδοσίας καί ύδατος.Θά άρχιζαν νά υποφέρουν φυσικά καί από ασθένειες διαφόρων ειδών .

Έτσι θά υπήρχε καί ενίσχυση των δυνάμεων μέ άλλα αγήματα καί στρατό ,καί θά είχε βρεθεί σέ μεγάλο αδιέξοδο μέ τό τεράστιο στράτευμά του ,όπως αναφέρουν ειδικοί σχολιαστές μαχών καί ιστορικοί .
Αναγκαζόμενος νά μετακινηθεί καί νά υποχωρήσει.
Έτσι οί Έλληνες θά είχαν τεράστιο πλεονέκτημα καί χρόνο.

Δεν γνωρίζουμε τις Ελληνικές απώλειες κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ημερών της μάχης. Είναι ωστόσο απίθανο οι απώλειες αυτές να ήταν της τάξης των 3.000 ανδρών. Σύμφωνα με μελετητές της μάχης,η αναφορά του Ηροδότου είναι εξωπραγματική και υπολογίζουν τις απώλειες των Ελλήνων στις 2.000 περίπου.

Η μάχη των Θερμοπυλών λοιπόν αποτελεί μια από τις πλέον γνωστές και σημαντικές μάχες στην παγκόσμια ιστορία.Από στρατηγική άποψη, η κατάρρευση της γραμμής άμυνας των Θερμοπυλών ήταν μια βαριά, αλλά ένδοξη ήττα για τους Έλληνες οι οποίοι αν δεν προδίδοντο και άντεχαν ακόμα μερικές μέρες, οι Πέρσες θα είχαν αναγκαστεί να υποχωρήσουν λόγω έλλειψης φαγητού και νερού. Η Ελληνική άμυνα σκόρπισε τον τρόμο στον Περσικό στρατό και ταυτόχρονα, με την αμυντική προσπάθεια, κέρδισε πολύτιμο χρόνο ώστε να κριθεί ο πόλεμος στη θάλασσα,μετά ένα μήνα, στη ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Ο Σπαρτιατικός στρατός ήταν πράγματι αήττητος. Δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να γυρίσει την πλάτη στον εχθρό, να φύγει νικημένος από το πεδίο της μάχης και να αφήσει τους Πέρσες να περάσουν ανενόχλητοι από τα στενά. Οι Σπαρτιάτες, υπακούοντας στους νόμους της πατρίδας τους, δέν έδειχναν τίς πλάτες τους ποτέ.Δέν εγκατέλειπαν τό επιλεγμένο σημείο διεξαγωγής μιάς μάχης.Το "ή ταν ή επί τας" ήταν χαραγμένο στην ψυχή τους από τα παιδικά τους χρόνια και είχε έρθει η ώρα το δοξάσουν. Ζούσαν γιά νά πεθάνουν τιμημένοι στήν μάχη,γιά τίς αξίες τού πολιτισμού τους καί τό πνεύμα του μαχητή .Δέν τούς φόβιζε ό θάνατος.Τόν είχαν ξεπεράσει από έφηβοι ακόμα .

Οι Σπαρτιάτες θεωρούσαν ηθικό πλεονέκτημα καί υποχρέωσή τους να μάχονται για την πατρίδα και να πεθαίνουν γι' αυτήν. Οι Θεσπιείς μέ τήν σειρά τους, έχοντας εξασφαλίσει καί στείλει στήν Πελοπόννησο τά γυναικόπαιδά τους άμαχους καί τους υπόλοιπους οπλίτες τους τους ,αν και φυσικά δεν ήταν υποχρεωμένοι με κανέναν τρόπο, προσφέρθηκαν εθελοντικά να θυσιαστούν και συνεπώς επέδειξαν ανδρεία , προσφέροντας με δική τους θέληση τον εαυτό τους για την πατρίδα. Ξέροντας πώς ή πόλις τους ήταν ήδη καταδικασμένη νά καεί απ’ άκρη σ’άκρη όπως καί έγινε.Μέχρι και σήμερα, η θυσία του Λεωνίδα και των αντρών του στις Θερμοπύλες, αποτελεί λαμπρό παράδειγμα ηρωισμού και αλτρουισμού παγκοσμίως.

Η θυσία αυτή έγινε αντικείμενο εξύψωσης ηθικού πολλών στρατών από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική εποχή μέχρι σήμερα. Αρχαίοι και νεώτεροι συγγραφείς έχουν χρησιμοποιήσει την μάχη των Θερμοπυλών ως εξαιρετικό παράδειγμα ανδρείας, αυτοθυσίας και άκαμπτης πίστης ενάντια σε δυσμενείς περιστάσεις. Οι επιδόσεις που επέδειξαν οι αμυνόμενοι της μάχης των Θερμοπυλών, κάτω από αντίξοες συνθήκες, έχουν χρησιμοποιηθεί ως αντικείμενο ιδιαίτερης μελέτης και σχολιασμού σε θέματα εκπαίδευσης, εξοπλισμού στρατού, εκμετάλλευσης των φυσικών τοποθεσιών.
Ό Λεωνίδας πέρα από γενναίος Βασιλιάς υπήρξε μεγάλος Στρατηλάτης Πολέμαρχος τών συμμαχικών δυνάμεων τής Πελοποννήσου.Απεγκλώβισε μέρος τού αγήματος τών Πελοποννησιακών δυνάμεων ,ώστε νά αποτελέσουν δεύτερο κύμα αντίστασης μέ τους άλλους Πελοποννησίους στόν Ισθμό(θά ήταν ή τελική μάχη).Έτσι ό Ξέρξης θά είχε στόν Ισθμό περισσότερους οπλίτες έκ του συστάδην νά αντιμετωπίσει .Καί όπως λένε αναλυτές ήταν σίγουρος πώς θά έχανε τήν τελική μάχη ό Πέρσης βασιλιάς.Τό πλεονέκτημα της Τακτικής υποχώρησης γιά δεύτερο κύμα αντίστασης .
Παράγοντες, που με την σωστή χρήση τους αποτελούν πολλαπλασιαστές ισχύος στο πεδίο της μάχης. Το πρότυπο ηρωισμού που αντιπροσωπεύει ο Λακεδαιμόνιος βασιλιάς Λεωνίδας έμεινε διαχρονικό, ενώ αποτέλεσε έμπνευση για πολλούς καλλιτέχνες και συγγραφείς. Η απάντηση του, "Μολών Λαβέ" έμεινε αθάνατη στην παγκόσμια ιστορία, χαρίζοντας του υστεροφημία ως πρότυπο γενναιότητας, θεματοφύλακα πάτριων αρχών, νόμων και καθήκοντος.

ΜΝΗΜΕΙΑ - ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ

Μετά την αποχώρηση των Περσών από τις Θερμοπύλες,οι Έλληνες, έθαψαν τους νεκρούς της μάχης. Αυτοί που με τα επιγράμματα και τις στήλες τίμησαν τους πεσόντες και πιθανώς αυτοί που τους έθαψαν, ήταν οι Αμφικτύονες που τότε είχαν την έδρα τους στην Ανθήλη (Πυλαία) (μετέπειτα μεταφέρθηκε στους Δελφούς). Έτσι τις τιμές δεν τις απένειμε μία ορισμένη πόλις, αλλά οι εκπρόσωποι του Πανελληνίου. Προς τιμή των ανδρών αυτών που έπεσαν μαχόμενοι και των άλλων που φονεύθηκαν πριν φύγουν τα τμήματα που έδιωξε ο Λεωνίδας, χαράχθηκαν επιγράμματα από τον Σιμωνίδη τον Κείο.

"Μυρίασιν ποτέ τήδε τριηκοσίαις εμάχοντο εκ Πελοποννήσου χιλιάδες τέτορες"(τεσσαρες).

(Εδώ κάποτε πολεμούσαν με τριάντα μυριάδες τέσσερις χιλιάδες Πελοποννήσιοι).

Στο λόφο του Κολωνού στον οποίο θάφτηκαν ο Λεωνίδας και οι 300 :

"Ω ξειν αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι"

(Ξένε,να πεις στους Λακεδαιμόνιους ότι είμαστε εδώ θαμμένοι υπακούοντες στους νόμους εκείνων).

Επίσης τοποθετήθηκε στον Κολωνό από τους Αμφικτύονες προς τιμή του Λεωνίδα, λίθινο άγαλμα λονταριού, το οποίο δε σώζεται σήμερα, με επίγραμμα του Σιμωνίδη:

"Θηρών με κράτιστος εγώ,θνητών δ'ον εγώ νυν φρουρώ,τώδε τάφω,λαϊνώ εμβεβαώς.
Αλλ'ει μη θυμόν τε Λέων εμόν όνομα τ'είχεν,ουκ αν εγώ τύμβω τωδ'επέθηκα πόδας "

(Από τα θηρία,εγώ είμαι ο πιο γενναίος.Από τους θνητούς, αυτός που τώρα φυλάω στον τάφο που στέκω. Διότι αν ο Λεωνίδας δεν είχε την ψυχή μου, όπως έχει το όνομα μου, σ'αυτόν τον τάφο, δεν θα πατούσα τα πόδια μου).

ΑΘΑΝΑΤΟΙ 

Πηγή:

Ήθη και Έθιμα Πελοποννήσου

25η Μαρτίου 1821

Την ημέρα της 25ης Μαρτίου οι Χριστιανοί γιορτάζουμε την αναγγελία της ενανθρώπισης του θεού και τη διαβεβαίωση για την απολύτρωσή μας από τα δεινά της πλάνης, του σκότους και της κατάπτωσης. Οι Έλληνες γιορτάζουμε την ανάκτηση της ελευθερίας μας, την αναγέννηση του έθνους μας και τη συγκλονιστική απόφαση των προγόνων μας, να ζήσουν ελεύθεροι ή αλλιώς να πεθάνουν.
Την ημέρα της 25ης Μαρτίου του 1821 ο ελληνισμός σύσσωμος ξεσηκώνεται εναντίον του δυνάστη, του τουρκικού έθνους. Σπάζει τα δεσμά της δουλείας και οι έλληνες διακρίνονται από ηρωισμό και αυτοθυσία. Μετά από πολλά ολοκαυτώματα, πολλούς θανάτους αθώων αγωνιστών ξαναπρόβαλε η πολυπόθητη λευτεριά στον τόπο μας. Η επέτειος της 25ης Μαρτίου είναι καλό να μας θυμίζει τα γεγονότα εκείνα και να αντλούμε διδάγματα. Να μπορούμε να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε με το ίδιο σθένος, να κάνουμε την ελευθερία και την προκοπή καθημερινό μας βίωμα, πράξη ζωής και ιερό μας χρέος. Ίσως αυτό είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής στους τιμημένους νεκρούς του 1821.

Η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου

Με κάθε λαμπρότητα και τιμή πραγματοποιήθηκε ο εορτασμός για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε όλη την Ελλάδα.
Γιατί πρέπει να θυμόμαστε την ιστορία μας και να έχουμε μπροστά στα μάτια μας το παράδειγμα όλων εκείνων που αγωνιστήκαν για να είναι η Ελλάδα μας περήφανη και ελεύθερη…

Εκταφή και ταυτοποίηση Ελλήνων πεσόντων στην Αλβανία – Μεταξύ αυτών και 423 Μεσσήνιοι

Ανακοίνωση για την έναρξη διαδικασίας αναζήτησης, εκταφής, ταυτοποίησης και ταφής οστών Ελλήνων πεσόντων στην Αλβανία εξέδωσε το υπουργείο Εξωτερικών, κάνοντας λόγο για ένα «σημαντικό βήμα για να αναπαυθούν επιτέλους οι ψυχές των Ελλήνων στρατιωτών του Ελληνο-ιταλικού πολέμου του 1940-41. Των τελευταίων άταφων πεσόντων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου».
Παράλληλα, το ΥΠΕΞ χαιρετίζει την ανταπόκριση της αλβανικής κυβέρνησης στο ιστορικά δίκαιο αυτό αίτημα, που αποδεικνύει ότι «ο διάλογος και η συνεργασία μπορούν να οδηγήσουν στην επίλυση διαφορών και τη δημιουργία θετικών προοπτικών για τις σχέσεις μεταξύ των χωρών της περιοχής μας».

Μεσσήνιοι 
Σε εκδήλωση που είχε πραγματοποιηθεί στην Καλαμάτα, ο δήμαρχος Παναγιώτης Νίκας είχε σχολιάσει: «Είναι η δεύτερη εκδήλωση που διοργανώνεται στην Καλαμάτα με αυτό το περιεχόμενο. Πριν από 78 χρόνια έφυγαν από εδώ χιλιάδες παιδιά, 25 έως 30 ετών και 423 άνθρωποι δικοί μας έδωσαν τη ζωή τους εναντίον των Ιταλών στη Βόρειο Ήπειρο και για πολλούς λόγους έχουν μείνει άταφοι πολλοί».
Ο Π. Νίκας είχε αναφερθεί ακόμη στην ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου να ανεγερθεί στην πόλη της Καλαμάτας παμμεσσηνιακό μνημείο τιμής και ευγνωμοσύνης, για τους χιλιάδες νεκρούς στους εθνικούς αγώνες από την Παλιγγενεσία του 1821 και μετέπειτα.

Α.Π.

ΦΟΝΕΥΘΕΝΤΕΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ-ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ-ΟΠΛΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1940-1941

Αναγνωστόπουλος Ευάγγελος του Σωτηρίου (τόπος γέννησης: Κυπαρισσία)
Αναστασόπουλος Ιωάννης του Ηλία (Πιλαλίστρα)
Ηλιάδης Αριστομένης του Σπυρίδωνος (Οιχαλία)
Κατσιάρας Γεώργιος του Νικολάου (Πετράλωνα Μεσσηνίας)
Κοντόπουλος Σταύρος του Θεοδώρου (Κυπαρισσία)
Κούκης Παναγιώτης του Γρηγορίου (Ψάρι Μεσσηνίας)
Κουρκουτάς Κωνσταντίνος του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Κωνσταντόπουλος Θεόδωρος του Αναστασίου (Μελιγαλά)
Κωτσόβολος Νικήτας του Παντελή (Κυπαρισσία)
Μπαλτάς Κωνσταντίνος του Γεωργίου (Δεσύλλα Μεσσηνίας)
Μπολονιώτης Διονύσιος του Χαραλάμπους(Φιλιατρά)
Μπουγάς Παναγιώτης του Γεωργίου (Φιλιατρά)
Μπουλούκος Γεώργιος του Αριστοδήμου (Καλαμάτα)
Μπούφης Παναγιώτης ή Πάικος του Αθανασίου (Δαφνούλα Μεσσηνίας)
Παπαγιαννόπουλος ή Παπαγιάννης Γεώργιος του Κωνσταντίνου (Στρέφι)
Παπαδημητρόπουλος Ιωάννης του Δημητρίου (Δροσοπηγή Μεσσηνίας)
Παπαδόπουλος Αναστάσιος του Ιωάννη (Φιλιατρά)
Παπαχρηστοφίλου Αναστάσιος του Ιωάννη (Γαργαλιάνοι)
Πετρόπουλος Θεόδωρος του Παναγιώτη (Καρβέλι)
Σαρής Νικόλαος του Παναγιώτη (Χανδρινού)
Σμύρνης Μενέλαος του Δημητρίου (Κοπάνιτσα Τριφυλίας)
Σχινάς Κανέλλος του Γεωργίου (Βρωμόβρυση Εύας)
Τσαμαδός Δημήτριος ή Τάκης του Χρήστου (Διαβολίτσι)
Χρυσοβέργης Γεώργιος του Μιχαήλ (Άρις)
Μιχαλακέας Γεώργιος του Βασιλείου (Καλαμάτα)

ΦΟΝΕΥΘΕΝΤΕΣ ΟΠΛΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1940-1941
Αβιζιώτης Γεώργιος του Ιωάννη (Αριστοδήμειο)
Αγγελής Παναγιώτης του Χρήστου (Γιαννιτσά Καλαμάτας)
Αγγελόπουλος Κωνσταντίνος του Θεοδώρου (Καλαμάτα)
Αγγελόπουλος Νικόλαος του Παναγιώτη (Χρυσοκελαριά)
Αθανασόπουλος Βασίλειος του Παναγιώτη (Νέδουσα)
Αθανασόπουλος Μάρκος του Βασιλείου (Μαθία Πυλίας)
Αθανασόπουλος Παναγιώτης του Ευάγγελου (Βούταινα)
Αλεβιζάκης Αλέξανδρος του Σπυρίδωνος (Χατζή Πυλίας)
Αλεβίζος ή Αλεβιζόπουλος Αθανάσιος του Γεωργίου (Χατζή Πυλίας)
Αλεβίζος Κωνσταντίνος του Παναγιώτη (Διαβολίτσι)
Αλεβίζος Νικόλαος του Γεωργίου (Διαβολίτσι)
Αλεξανδρόπουλος Γρηγόριος του Δημητρίου (Φιλιατρά)
Αλεξόπουλος Άγγελος του Πέτρου (Καλαμάτα)
Αλεξόπουλος Κωνσταντίνος του Παναγιώτη (Καλαμάτα)
Αλεξόπουλος Φώτιος του Βασιλείου (Διαβολίτσι)
Αλιφέρης Παναγιώτης του Ηλία (Άγιο Φλώρο)
Αλοίμονος Δημήτριος του Ιωάννη (Μικρά Μαντινεία)
Αναγνωστόπουλος Αντώνιος του Αναστασίου (Γαργαλιάνοι)
Αναγνωστόπουλος Γεώργιος του Ιωάννη (Χαλβάτσιο)
Ανδρεόπουλος Ιωάννης του Γεωργίου (Πλατύ)
Ανδριανόπουλος Κωνσταντίνος του Ιωάννη (Ρευματιά)
Αντωναρόπουλος Παναγιώτης του Ιωάννη, (Καλαμάτα)
Αντωνόπουλος Αναστάσιος του Πέτρου (Τριπύλα)
Αντωνόπουλος ή Πέτροβας Ιωάννης του Γεωργίου (Κάτω Μέλπεια)
Αντωνόπουλος Παναγιώτης του Δημητρίου (Ράχες Μεσσηνίας)
Αποστολόπουλος Γεώργιος του Πέτρου (Πιλαλίστρα)
Αποστολόπουλος Δημήτριος του Αποστόλου (Αγριλιά)
Αραπάκης Κοσμάς του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Αργυράκης Δημήτριος του Σταμάτη (Θουρία)
Αργυράκης Κωνσταντίνος του Βασιλείου (Αιθαία)
Αργυρόπουλος Αναστάσιος του Γεωργίου (Πολίχνη)
Αργυρόπουλος Γεώργιος του Χαραλάμπους (Μαγγανιακό)
Αργυρόπουλος Σπυρίδων του Δημητρίου (Μαγγανιακό)
Ασημάκης Αθανάσιος του Νικολάου (Άγιο Βλάσιο Πυλίας)
Ασημακόπουλος Παναγιώτης του Γεωργίου (Αλφειούσα Μεσσηνίας)
Ασημάκος Γεώργιος του Σωτηρίου (Καλαμάτα)
Αυγουλέας Χαράλαμπος του Μιχαήλ (Μεσσήνη)
Βαρβαρρήγος Παναγιώτης του Γεωργίου (Φιλιατρά)
Βασιλάκης Κωνσταντίνος του Κωνσταντίνου (Βρομόβρυση)
Βασιλειάδης Νικόλαος του Ιωάννη (Καλαμάτα)
Βασιλόπουλος Γεώργιος του Ιωάννη (Σιδηρόκαστρο Τριφυλίας)
Βασιλόπουλος Παναγιώτης του Δημητρίου (Γαργαλιάνοι)
Βασιλόπουλος Σπυρίδων του Γεωργίου (Χρυσοκελαριά)
Βελετάκος Δημήτριος του Ιωάννη (Καλαμάτα)
Βηταντζάκης Μιχαήλ του Σπυρίδωνος (Καλαμάτα)
Βιγκόπουλος ή Βίγκος Βασίλειος του Νικόλαου (Βαλύρα)
Βίγκος Χρήστος του Στυλιανού (Βαλύρα)
Βλαχοδημητρόπουλος Ηλίας του Ιωάννη (Σουληνάρι)
Βοτάκης Βασίλειος του Παναγιώτη (Καλαμάτα)
Βουρνάς Θεόδωρος του Ιωάννη (Δασοχώρι)
Βρεττός Νικόλαος του Διονυσίου (Γαργαλιάνοι)
Βρυώνης ή Μπουρλάκος Διονύσιος του Θεοδώρου (Κυπαρισσία)
Γαϊτάνης Γεώργιος του Μιχαήλ (Ανδρούσα)
Γαλανόπουλος Αθανάσιος του Γεωργίου (Χαροκοπιό)
Γαλανόττουλος Κωνσταντίνος του Αθανασίου (Μάλτα Μεσσήνης)
Γάτσης Χρήστος του Θεοδώρου (Κατσαρού)
Γεωργακόπουλος Χρήστος του Γεωργίου (Λυκουδέσι)
Γεωργικός Σταύρος του Κωνσταντίνου (Καλαμάτα)
Γεωργόπουλος Άγγελος του Αναστασίου
Γεωργόπουλος Παναγιώτης του Ηλία (Σακινάδα)
Γιαννακόπουλος Αριστείδης του Γεωργίου (Δροσοπηγή Τριφυλίας)
Γιαννακόπουλος Διονύσιος του Κωνσταντίνου (Χρυσοκελαριά)
Γιαννακόπουλος Νικόλαος του Ιωάννη (Δώριο)
Γιαννακόπουλος Φώτιος του Θεοδώρου (Λαχανάδα)
Γιαννακόπουλος Χαρίλαος του Αντωνίου (Κάμπος Μεσσηνίας)
Γιαννέλης Δημήτριος του Δημοσθένη (Μπάλα Μεσσήνης)
Γιαννιτσάκης Γεώργιος του Γρηγορίου (Δροσοπηγή)
Γιαννόπουλος Αργύριος του Βασιλείου (Μεσσήνη)
Γιαννόπουλος ή Μαρίνης Ηλίας του Γεωργίου (Μυρσινοχώρι)
Γιαννόπουλος Ιωάννης του Αναστασίου (Δάρα)
Γκαμούρας Πέτρος του Ανάστου (Άγιο Σώστη Μεσσηνίας)
Γκαργκούλας Αθανάσιος του Νικολάου (Κουτήφαρη)
Γκιούλος Χρήστος του Νικολάου (Ρωμύριο)
Γκότσης ή Γκοτσόπουλος Νικόλαος του Λεωνίδα (Καλό Νερό)
Γκότσης Παναγιώτης του Γεωργίου (Χαλβάτσιο)
Γκούζος Κωνσταντίνος του Νικολάου (Πηγάδια)
Γιάλτας Ιωάννης του Αναστασίου (Χώρα Τριφυλίας)
Γούργαρης Φώτιος του Αλεξάνδρου (Μάλθη) Μεσσηνίας
Γραμμένος Χρήστος του Πέτρου (Άνω Μέλπεια)
Γυφτάκης Λάμπρος του Σπυρίδωνος (Καλαμάτα)
Γυφτάκης Νικόλαος του Θεοχάρη (Μερόπη)
Δαβίλας Παναγιώτης του Νικολάου (Κεφαλινού)
Δαζέας Παναγιώτης του Βασιλείου (Καλαμάτα)
Δανιγκέλης Ηλίας του Θεμιστοκλή (Καλαμάτα)
Δημέας Κωνσταντίνος του Ιωάννη (Πλατύ)
Δημητρακόπουλος Παύλος του Ιωάννη (Αετοφωλιά)
Δημητρόπουλος Θεόδωρος του Ιωάννη (Γαργαλιάνοι)
Δημόπουλος Θεοφάνης του Γεωργίου (Μαγγανιακό)
Δημόπουλος Κωνσταντίνος του Δημοσθένη (Καλλιρρόη)
Δημόπουλος Κωνσταντίνος του Παντελή (Καλαμάτα)
Δημόπουλος Νικόλαος του Αντωνίου (Αχλαδοχώριο)
Δημόπουλος Παναγιώτης του Ηλία (Πέρα Καλαμών)
Δημόπουλος Παναγιώτης του Ιωάννη (Καλαμάτα)
Διαγούπης Αριστείδης του Δημητρίου (Στάσιμο)
Διακουμογιαννόπουλος Θεόδωρος του Γεωργίου (Κυνηγού)
Διαμαντέας Παναγιώτης του Σωτηρίου (Λιασίνοβα Μεσσηνίας)
Διαμαντόπουλος Γεώργιος του Ιωάννη (Σκάλα Μεσσηνίας)
Διονυσόπουλος ή Πλατύς Ανδρέας του Ευσταθίου (Κυπαρισσία)
Διονυσόπουλος Κωνσταντίνος του Μήτρου (Κούβελα)
Διονυσόπουλος Παντελής του Παύλου (Τρίκορφο)
Δουρδούνης Δημήτριος του Τρύφωνα (Μάνεσι)
Δραγώνας Ξενοφών του Αντωνίου (Κυπαρισσία)
Δρακόπουλος Ηλίας του Παναγιώτη (Μαυρομάτι)
Δρούλιας Απόστολος του Παναγιώτη (Κατσαρού)
Έξαρχος Νικόλαος του Δημητρίου (Κορώνη)
Εξηνταβελόνης Δημήτριος του Παναγιώτη (Άγριλος)
Ζαβολέας Παναγιώτης του Ιωάννη (Σελίνιτσα)
Ζαχαρόπουλος Χαράλαμπος του Παναγιώτη (Σιδηρόκαστρο Τριφυλίας)
Ζέρβας Θεόδωρος του Σπυρίδωνος (Πεταλίδι)
Ζόμπολας Νικόλαος του Παναγιώτη (Πύλο)
Ηλιόπουλος Δημήτριος του Παναγιώτη (Χαλκιά Τριφυλίας)
Ηλιόπουλος Ηλίας του Παναγιώτη (Ραπτόπουλο)
Ηλιόπουλος Παναγιώτης του Γεωργίου (Βαλύρα)
Ηλιόπουλος Πέτρος του Θεοδώρου (Στενωσιά)
Ηλιόπουλος ή Ξυνός Σταύρος του Παναγιώτη (Μερόπη)
Θεοδωρακόπουλος Βασίλειος του Θεοδώρου (Αχιλιούσα Μεσσηνίας)
Θεοδωρακόπουλος Δημήτριος του Κωνσταντίνου ή Φωτίου (Μανιάκι)
Θεοδωρόπουλος Γεώργιος του Ιωάννη (Πιλαλίστρα)
Ιωαννίδης Ευάγγελος του Ιωάννη (Κυπαρισσία)
Κακαβάς Γεώργιος του Αναστασίου (Φιλιατρά)
Κακαβάς Κωνσταντίνος του Ευσταθίου (Πιπερίτσα)
Κακαβάς Φώτιος του Ιωάννη (Πιπερίτσα)
Κακούτης Ηλίας του Σπυρίδωνος (Μάλθη)
Καλαμαριάς Γεώργιος του Ιωάννη,(Φιλιατρά)
Καλλιδώνης ή Τάγαρης Παναγιώτης του Γεωργίου (Κοπανάκι)
Καμπούκος Μιχαήλ του Κωνσταντίνου (Αετός)
Καναβάρος Παναγιώτης του Νικολάου (Καλαμάτα)
Κανακάρης Αλέξανδρος του Κωνσταντίνου (Χρυσοπηγή Τριφυλίας)
Κανελλόπουλος Γεώργιος του Παναγιώτη (Βρύσες)
Κανελλόπουλος Δημήτριος του Αναστασίου (Σπηλιά)
Κανονιέρης Φωκίων του Ιωάννη (Γαργαλιάνοι)
Κάπελας Νικόλαος του Περικλή (Καλαμάτα)
Καπετανάκης Παναγιώτης του Γεωργίου (Αρτεμισία)
Κάππος Ιωάννης του Παναγιώτη (Πύργος Τριφυλίας)
Καρβέλης Φώτιος του Βασιλείου (Καρβέλι)
Κατσιώλης Αγγελής του Δημητρίου (Άνω Μέλπεια)
Κατσούλας Αντώνιος του Βασιλείου (Παπαφλέσσα Πυλίας)
Κατσούλιας Κωνσταντίνος του Αθανασίου (Βασιλίτσι)
Κάψιας Ευάγγελος του Παναγιώτη (Ρέψακο Μεσσηνίας)
Κιούσης Κωνσταντίνος του Ιωάννη (Φανάρι Μεσσηνίας)
Κλεφτόγιαννης Παναγιώτης του Βασιλείου (Ζερμπίσια)
Κοκοράκης Δημήτριος του Ιωάννη (Μαραθόπολη)
Κόλλιας Κωνσταντίνος του Γεωργίου (Ψάρι)
Κομποχόλης Δημήτριος του Παναγιώτη (Δεσύλλα)
Κοντογόνης Σταύρος του Ιωάννη (Καλλιθέα Μεσσηνίας)
Κοντόλαιμος Αθανάσιος του Βασιλείου (Ανθεια)
Κοντόπουλος Βασίλειος του Εμμανουήλ (Δεσύλλα)
Κόντος Νικόλαος του Γρηγορίου (Νεοχώρι)
Κουντουλέας Αναστάσιος του Γεωργίου (Μικρά Μαντινεία)
Κόρδος Παναγιώτης του Γεωργίου (Μαθία)
Κορμπογιαννόπουλος Βασίλειος του Βασιλείου (Μάλτα Αβίας)
Κοσιώρης Φώτιος του Ανδρέα (Ηλέκτρα)
Κοσμάς Αναστάσιος του Παναγιώτη (Κοπανάκι)
Κοτσίρης Βασίλειος του Ιωάννη (Καμάρια Ευαγγελισμού)
Κοτσίρης Σταύρος του Γεωργίου (Ευαγγελισμός)
Κοτσόβολος Κωνσταντίνος του Θεοδώρου (Κυπαρισσία)
Κουβελάκης Χαράλαμπος του Ιωάννη (Μαυρομάτι)
Κουβέλας Ευστάθιος του Ευστρατίου (Αλτομιρά)
Κούκης Κωνσταντίνος του Χαραλάμπους (Βασιλικό)
Κουκούλας Αθανάσιος του Αντωνίου (Δεσύλλα)
Κουλουμπέρης Κυριάκος του Σπυρίδωνος (Πύργο Καλαμών)
Κουλουφέκης Επαμεινώνδας του Αλεξάνδρου (Κάμπο Μεσσηνίας)
Κουμουνδούρος Παναγιώτης του Νικολάου (Πηγάδια)
Κουμούτσος Κωνσταντίνος του Γεωργίου (Αμφεία)
Κουπαδέλης Αλέξανδρος του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Κουρμπίτης Σωτήριος του Κωνσταντίνου (Πεύκα Μεσσηνίας)
Κουρούσης Θεόδωρος του Παναγιώτη (Μεσοπόταμος)
Κούτσικος Παναγιώτης του Δημητρίου (Καλαμάτα)
Κουτσουμπός Γεώργιος του Φωτίου (Πετράλωνα Μεσσηνίας)
Κρεμμύδας Σπυρίδων του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Κριαράκης Παναγιώτης του Κωνσταντίνος (Γλυκορίζι)
Κριεκούκιας Παναγιώτης του Αντωνίου (Μαραθούπολη)
Κράμπας Γεώργιος του Ανδρέα (Κυνηγού)
Κυριαζάκος Ηλίας του Μιχαήλ (Μεθώνη)
Κυριακόπουλος Βασίλειος του Γεωργίου (Αριστομένης)
Κωνσταντακόπουλος Φώτιος του Γεωργίου (Νησί)
Κωνσταντόπουλος Αντώνιος του Ιωάννη (Μουσταφάμπασι)
Κωνσταντόπουλος Θεόδωρος του Γεωργίου
(Φαλάνθη)
Κωνσταντόπουλος Παντελής του Στυλιανού (Χρυσοκελαριά)
Κωνσταντούλας Ιωάννης του Κωνσταντίνου (Κυπαρισσία)
Κωστόπουλος Θεόδωρος του Κωνσταντίνου (Γαργαλιάνοι)
Κωστόπουλος Παρασκευάς του Νικολάου (Σκληρό Τριφυλίας)
Κωτσάκης ή Τσαγκάρης Απόστολος (Φιλιατρά)
Κωτσάκης Κοσμάς του Ιωάννη (Κατσίμπαλη Τριφυλίας)
Κωτσόπουλος Δημήτριος του Αντωνίου (Μαγούλα)
Λαμπρακόπουλος Χρήστος του Κωνσταντίνου, (Διαβολίτσι)
Λαμπρόπουλος Χρήστος του Γεωργίου (Πύργος Τριφυλίας)
Λαχανάς Βασίλειος του Στεφάνου (Νεοχώρι)
Λαχανάς Γεώργιος του Στεφάνου (Νεοχώρι)
Λεβέντης Αλέξανδρος του Ιωάννη (Μελιγαλά)
Λιάκος Παναγιώτης του Ιωάννη (Γιαννίτσα Μεσσηνίας)
Λιανός Δημήτριος του Χρήστου (Ανεμοχωράκι Μεσσηνίας)
Λιαράκος Ηλίας του Κωνσταντίνου (Λογγά)
Λυριτζής Παναγιώτης του Γεωργίου (Πλάτανος Ικλαίνης)
Μαγκάφας Λεωνίδας του Παναγιώτη (Άνω Μέλπεια)
Μαγκάφας Νικόλαος του Δημητρίου (Άνω Μέλπεια)
Μάλαμας Αργύριος του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Μαμαλούκας Γεώργιος του Πέτρου (Καλαμάτα)
Μανιάτης Αναστάσιος του Χρήστου (Κυπαρισσία)
Μαντάς Αναστάσιος του Κωνσταντίνου (Κόκλα)
Μαντέλος Αλέξανδρος του Κωνσταντίνου (Διαβολίτσι)
Μαντζουνέας Ιωάννης του Νικολάου (Σελίνιτσα)
Μαντζώρος Ηλίας του Ιωάννη (Κυπαρισσία)
Μαραγκουδάκης Σταύρος του Στυλιανού (Παραλία Καλαμών)
Μαραμπέας Πέτρος του Ιωάννη (Νεοχώρι)
Μαρίνης Παναγιώτης του Νικολάου (Μουζάκι)
Μαρινονναστασάκης Γεώργιος του Φωτίου (Μεθώνη)
Μαρκάκης Νικόλαος του Κωνσταντίνου (Νέα Κορώνη)
Μαρκόπουλος Γεώργιος του Κωνσταντίνου (Πεταλίδι)
Μαρκόπουλος Δημήτριος του Ματθαίου (Γαργαλιάνοι)
Μαρκόπουλος Ευθύμιος του Γεωργίου (Σελό Αετού)
Μαρκόπουλος Κωνσταντίνος του Δημητρίου (Βούταινα)
Μαρμαράς Άγγελος του Δημητρίου (Στενύκλαρο)
Μαυριτσάκης Νικόλαος του Κωνσταντίνου (Λαχανάδα)
Μαυρομάτης Λάζαρος του Βασιλείου (Καλαμάτα)
Μεγαλόπουλος Λεωνίδας του Νικολάου (Μάντζαρι)
Μελέας Κυριακούλης του Ιωάννη (Τραχήλα- Λεύκτρου)
Μικέλης Ευάγγελος του Νικολάου (Καλαμάτα)
Μιχαηλίδης Ανδρέας του Νικολάου (Καλαμάτα)
Μιχαλακόπουλος Αντώνιος του Κανέλλου (Σκληρό Μεσσηνίας)
Μιχαλακόπουλος Βασίλειος του Αναστασίου (Πέτρα Μεσσηνίας)
Μιχαλόπουλος Σωτήριος του Ιωάννη (Καλαμάτα)
Μουρδουκούτας Θεόδωρος του Γεωργίου (Υάμεια)
Μούτσιος Κωνσταντίνος του Δημητρίου (Αγριλόβουνο)
Μπακάκης Παναγιώτης του Κωνσταντίνου (Πεδευμένο Μεσσηνίας)
Μπάκας Νικόλαος του Αναστασίου (Βούταινα)
Μπάκας Παναγιώτης του Νικολάου (Πηγάδια)
Μπακόπουλος Νικόλαος του Δημητρίου (Χρυσοχώρι)
Μπαλίκης Παναγιώτης του Βασιλείου (Νέδουσα)
Μπάμπαλης Γρηγόριος του Αλεξάνδρου (Γατζούνι)
Μπάρδης Παναγιώτης του Βασιλείου (Άγιος Φλώρος)
Μπαρδόπουλος Ιωάννης του Περικλέους (Μερόπη)
Μπαρδουνιώτης Διονύσιος του Δημητρίου (Καλαμάτα)
Μπάκουρας Παναγιώτης του Αναστασίου (Κάτω Μέλπεια)
Μπαρτσακούλιας Νικόλαος του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Μπεκιάρης Ιωάννης του Κωνσταντίνου (Βελανιδιά)
Μπελογιαννέας Κωνσταντίνος του Χρήστου (Τσέρια)
Μπελογιάννης Αθανάσιος του Κωνσταντίνου (Πήδημα)
Μπελογιάννης Στυλιανός του Γεωργίου (Μαγούλα)
Μπερδέσης Βασίλειος του Δήμου (Καλαμάτα)
Μπερδήμας Αχιλλεύς του Γεωργίου (Καλλιρρόη)
Μπίζος Βασίλειος του Παναγιώτη, (Βασιλίτσι)
Μπισχινιώτης Θεόδωρος του Γεωργίου (Αγαλιανή)
Μπογέας Γεώργιος του Σταματίου (Καλαμάτα)
Μποζινάκης Κωνσταντίνος του Αντωνίου (Σκληρό Μεσσηνίας)
Μπουζαλάς Αναστάσιος του Σπύρου,(Αριστοδήμειο)
Μπουζαλάς Κωνσταντίνος του Λάμπρου (Κλεισούρα)
Μπούνας Γεώργιος του Παναγιώτη (Γιαννιτσά)
Μπούντας Σπυρίδων του Παναγιώτη (Κυνηγού)
Μπούρας Γεώργιος του Ιωάννη (Αρφαρά)
Μπούρας Κωνσταντίνος του Γεωργίου (Σταματινό)
Μπουσούνης Γεώργιος του Παναγιώτη (Κακόρρευμα)
Μπρατσιάκος Χαράλαμπος του Κωνσταντίνου (Στρέφι)
Μυλωνάς Ανδρέας του Βασιλείου (Αμπελόφυτο)
Μυλωνόπουλος Κωνσταντίνος του Αθανασίου (Μαθία)
Νάνος Παναγιώτης του Ιωάννη (Χαλκιά Τριφυλίας)
Νέζης Κωνσταντίνος του Κωνσταντίνου (Ρευματιά)
Νιάρχος Απόστολος του Νικήτα (Μερόπη)
Νικητόπουλος Γεώργιος του Λάμπρου (Ασπρόχωμα)
Νικολακόπουλος Δημήτριος του Κωνσταντίνου (Κάτω Μέλπεια)
Νικολαρέας Νικόλαος του Παναγιώτη (Άγιος Νίκων Μεσσηνίας)
Νικολόπουλος Γεώργιος του Δημητρίου (Μαραθόπολη)
Νοτόπουλος Δημήτριος του Δ. (Ζευγολατιό)
Ντακογιάννης ή Ντακογιαννόπουλος Παναγιώτης του Γεωργίου (Πέτρα Μεσσηνίας)
Ντενέντες Δημήτριος του Περικλέους (Πηγάδια)
Ντερτιμάνης Παναγιώτης του Κωνσταντίνου (Νεοχώρι)
Παναγάκης Χαράλαμπος του Γεωργίου (Κατσίμπαλη Τριφυλίας)
Παναγιωτάκης Δημήτριος του Παναγιώτη (Καλαμαρά)
Παναγιωτόπουλος Γεώργιος του Αναστασίου (Χαλβάτσο Μεσσήνης)
Παναγιωτόπουλος Γεώργιος του Κωνσταντίνου (Κυπαρισσία)
Παναγιωτόπουλος Γεώργιος του Νικολάου (Άνω Δώριο)
Παναγιωτόπουλος Γεώργιος του Παναγιώτη (Βασιλάδα)
Παναγιωτόπουλος Ιωάννης του Γεωργίου (Αγριλιά)
Παναγιωτόπουλος Κωνσταντίνος του Νικολάου, (Πολίχνη)
Παναγιωτόπουλος ή Δημητρόπουλος Παναγιώτης του Δημητρίου (Κούβελα)
Παναγόπουλος Γεώργιος του Νικολάου, (Καλαμάτα)
Παναγόπουλος Παναγιώτης του Παντελή (Κυπαρισσία)
Πανουσάκης Ηλίας του Κωνσταντίνου, (Κοπανάκι)
Παντελόπουλος Ιωάννης του Γεωργίου (Κόκκινο Μεσσηνίας)
Παπαγιάννης Ιωάννης του Μιχαήλ (Μεσσήνη)
Παπαδοηλιόπουλος Περικλής του Θεοδώρου (Βρομόβρυση)
Παπαδόπουλος Βασίλειος του Κωνσταντίνου (Βασιλάδα)
Παπαδόπουλος Γεώργιος του Βασιλείου (Στέρνα)
Παπαδόπουλος Γεώργιος του Δημητρίου (Κεφαλληνού)
Παπαδόπουλος Γεώργιος του Ιωάννη (Εύα)
Παπαδόπουλος Δημήτριος του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Παπαδόπουλος Θεόδωρος του Βασιλείου (Ρευματιά)
Παπαδόπουλος Ιωάννης του Κωνσταντίνου (Μερόπη)
Παπαδόπουλος Κωνσταντίνος του Ανδρώνη (Ανθούσα)
Παπαδόπουλος Παναγιώτης του Χρίστου (Σιτοχώριο Τριφυλίας)
Παπακωνσταντίνου Ιωάννης του Κωνσταντίνου (Μικρομάνη)
Παπαμικρούλης Ιωάννης του Δημητρίου (Καλαμάτα)
Παπαμιχαλόπουλος Δημήτριος του Αντωνίου (Κυπαρισσία)
Παπαχριστόπουλος Ανδρέας του Δημητρίου (Διαβολίτσι)
Παπουτσής Αθανάσιος του Κωνσταντίνου (Ανδρούσα)
Πάσσαλης Κωνσταντίνος του Βασιλείου (Καλαμάτα)
Πάτας Διονύσιος του Αναστασίου (Γαργαλιάνοι)
Παυλόπουλος Δημήτριος του Ζώη (Κυπαρισσία)
Παχής Γεώργιος του Σωτηρίου (Καλαμάτα)
Περίχαρος Γεώργιος του Νικολάου (Βαλύρα)
Πέτροβας Πέτρος του Αγγέλου (Αγριλόβουνο)
Πετρόπουλος Πέτρος του Δημητρίου (Μαυρομμάτι)
Πετρόπουλος Φώτιος του Νικολάου (Παλ. Λουτρά)
Πετρόπουλος Χαράλαμπος του Ιωάννη (Βούταινα)
Πετρουλάκης Παύλος του Ηλία (Μαυρομάτι)
Πικιός Ιωάννης του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Πιτάρας Ηλίας του Νικολάου (Κυπαρισσία)
Πιττάρας Νικόλαος του Γεωργίου (Χριστιανούπολη)
Ποδοχωρίτης Ευάγγελος του Νικολάου (Καλαμάτα)
Πολίτης Γεώργιος του Νικολάου (Λέικα)
Πολίτης Ζαφείριος του Δημητρίου (Κορώνη)
Πολυχρονόπουλος Ιωάννης του Ηλία (Καλαμάτα)
Πολυχρονόπουλος Φώτιος του Γεωργίου (Γαργαλιάνοι)
Πολυχρονόπουλος Χαράλαμπος του Διονυσίου (Γαργαλιάνοι)
Πορογιαννόπουλος Χαράλαμπος του Γεωργίου (Φιλιατρά)
Πουλής Δημήτριος του Γεωργίου (Κωνσταντίνους)
Ράλλης Ηλίας του Επαμεινώνδα (Αμπελοκήπους Πυλίας)
Ρήγας Ευστάθιος του Μιχαήλ (Μηλίτσα)
Ρουμάνας Αθανάσιος του Χρήστου (Κρεμμύδια)
Ρουσιάς Χρήστος του Κωνσταντίνου (Νεοχώρι)
Ρούσσης Ιωάννης του Παναγιώτη (Σιτοχωρι Τριφυλίας)
Ρουτζούνης Θεμιστοκλής του Λεωνίδα (Μηλέα)
Σαμπαζιώτης Χρήστος του Δημητρίου (Μελιγαλάς)
Σαραντόπουλος Βασίλειος του Γεωργίου (Ίκλαινα)
Σαραντόπουλος Νικόλαος του Ιωάννη (Κάτω Χώρα Τριφυλίας)
Σαρρής Χρήστος του Νικολάου (Χανδρινό Πυλίας)
Σασάλος Ασημάκης του Κωνσταντίνου (Χάρος Μεσσηνίας)
Σιαγκρής Παναγιώτης του Ιωάννη (Κατσαρού)
Σίψας Δημήτριος του Γεωργίου (Κορώνη)
Σκαλτσής Στασινός του Γεωργίου (Καλοχώρι Πυλίας)
Σκιαδόπουλος Δημήτριος του Νικολάου (Καρτερόλι)
Σκιαδόπουλος Ιωάννης του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Σκρεπετός Βασίλειος του Παναγιώτη (Κεφαλινού)
Σούλης Χαράλαμπος του Δημητρίου (Καλαμάτα)
Σουρίδης Φωτεινός του Βασιλείου (Μικρομάνη)
Σπετζούρας Παναγιώτης του Απόστολου (Δολοί)
Σπυριδάκος Αθανάσιος του Παναγιώτη (Καλαμάτα)
Σταθάκης Γεώργιος του Σταύρου (Καρποφόρα)
Σταθακόπουλος Κωνσταντίνος του Διονυσίου (Χώρα Τριφυλίας)
Σταθακόπουλος Μιλτιάδης του Δημητρίου (Κυπαρισσία)
Στασινόπουλος Γεώργιος του Παναγιώτη (Πιλαλίστρα)
Σταυρόπουλος Γεώργιος του Παύλου (Αδριανή Πυλίας)
Στρατίκης Ηρακλής του Αναστασίου (Άνω Μέλπεια)
Στριμπάκος Παναγιώτης του Χαραλάμπους (Κορυφάσιο Πυλίας)
Σωτηρόπουλος ή Παναγιωτόπουλος Σωτήριος του Θεοχάρη (Ρεμματιά Μεσσηνίας)
Τζανετάκης Παναγιώτης του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Τζανατέας Χρήστος του Ηλία (Τσέρια)
Τζώρτζης Ευστάθιος του Ιωάννη (Μίλα Μεσσήνης)
Τζώρτζης Κωνσταντίνος του Δημητρίου (Σολάκι)
Τομαράς Αναστάσιος του Δημητρίου (Καμάρια Πυλίας)
Τομαράς Χαράλαμπος του Δημητρίου (Μεθώνη)
Τριανταφυλλόπουλος Διονύσιος του Παναγιώτη (Αριστομένης)
Τσακάλης Γεώργιος του Ανδρέα (Παπαφλέσσα Πυλίας)
Τσαρπάλας Αθανάσιος του Βασιλείου (Κυνηγού)
Τσατσάκης Κωνσταντίνος του Ανδρέα (Ανεμόμυλος)
Τσιαμούρης Ιωάννης του Αντωνίου (Μαραθούπολη)
Τσόλης Θεόδωρος του Παντελή (Καλαμάτα)
Τσοπελάκος Μαρίνος του Παναγιώτη (Πολίχνη)
Τσουμάνης Γεώργιος του Αναστασίου (Λάπη Άνω Κοπανακίου)
Τσώνης Φώτιος του Χρήστου (Γριζόκαμπος Λαχανάδας)
Τσώνης Χρήστος του Σωτηρίου (Καπλάνι Πυλίας)
Φαράντος Ιωάννης του Νικολάου (Καλαμάτα)
Φλώρος Νικόλαος του Κωνσταντίνου [Αμμουδερό (Χαμουζά) Πουλιτσίου] Φούτρος Αθανάσιος του Ιωάννη (Μεσσήνη)
Φράγκος Αντώνιος του Δημητρίου (Μίλα Μεσσήνης)
Φράγκος Δημοσθένης του Βασιλείου (Μίλα Μεσσήνης)
Φρέσκος Γεώργιος του Δημητρίου (Ξηρόκαμπο Τριφυλίας)
Φωτεινέας Παναγιώτης του Δημητρίου (Φιλιατρά)
Χαΐνης Διονύσιος του Θεοδώρου (Κυπαρισσία)
Χανδρινός Γουλιέλμος του Γεωργίου, (Γιαννιτσάνικα)
Χαντζόπουλος Αριστείδης του Αλεξάνδρου (Καλαμάτα)
Χάριτος Βασίλειος του Νικολάου (Λύκισσα Πυλίας)
Χατζής Ιωάννης (Καλαμάτα)
Χατζής Παναγιώτης του Γεωργίου, (Μαγγανιακό)
Χάτζος Ευστάθιος του Ιωάννη (Νεοχώρι Ιθώμης)
Χιμπόνης Αντώνιος (Καλαμάτα)
Χονδρός Ηλίας του Γεωργίου (Αετός Τριφυλίας)
Χρηστέας Γεώργιος του Παναγιώτη (Πλάτσα)
Χριστοδουλάκης Παναγιώτης του Γεωργίου, (Καλαμάτα)
Χρονάς Ευάγγελος του Φωτίου (Βλαχόπουλο)
Χρονάς Κωνσταντίνος του Βασιλείου (Βλαχόπουλο)
Χρονόπουλος Γεώργιος του Ιωάννη (Χώρα Τριφυλίας)
Χρονόπουλος Χρήστος του Παναγιώτη (Μουριατάδα)
Χρυσόπουλος Ιωάννης του Κωνσταντίνου (Μελιγαλάς)
Ψαριώτης Φώτιος του Αθανασίου (Κυπαρισσία)
Ψευτέας Παναγιώτης του Νικολάου (Πλάτσα)
Ψυρρής Βασίλειος του Κωνσταντίνου (Μεθώνη)

ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΕΝΤΕΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1940-1941
Γεννηματάς Φαίδων του Γεωργίου (Μηλιώτη Πυλίας)

ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΕΝΤΕΣ ΟΠΛΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1940-1941
Αλεξανδρόπουλος Κωνσταντίνος του Παναγιώτη (Καλαμάτα)
Αναστασόπουλος Δημήτριος του Παναγιώτη (Φίλια)
Βρυώνης Γεώργιος του Καλογήρου (Κουτάλα)
Γαρδελάκος Παύλος του Γεωργίου (Καλαμάτα)
Γεωργίκος Γεώργιος του Σωτηρίου (Κέντρο Καλαμάτας)
Γκλαβάς Ιωάννης του Αντωνίου (Χωματάδα Πυλίας)
Δημόπουλος Βασίλειος του Γεωργίου (Μάλη Τριφυλίας)
Διονυσόπουλος Νικήτας του Γεωργίου (Καρποφόρα)

ΦΟΝΕΥΘΕΝΤΕΣ ΟΠΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
1941-1945
Κατσούλας Χρήστος του Φωτίου (Παπαφλέσσα Πυλίας)
Πεχλιβανίδης Νικόλαος του Δημητρίου (Παπαφλέσσα Πυλίας)

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

Η εθνική σημαία της Ελλάδας περιέχει εννέα ισοπαχείς, οριζόντιες και εναλλασσόμενες λευκές και κυανές παράλληλες λωρίδες. Μέσα σε ένα κυανό τετράγωνο στο πάνω προΐστιο μέρος, υπάρχει ένας λευκός σταυρός. Οι εννέα λωρίδες αντιστοιχούν στις συλλαβές της ιστορικής φράσης «Ελευθερία ή Θάνατος». Ο σταυρός συμβολίζει τον σταυρό του χριστιανισμού και της ορθόδοξης πίστης, όπως και ο σταυρός στον ιστό.
Σημαίες και λάβαρα με το σύμβολο του σταυρού χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατά την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Στη μεταβυζαντινή εποχή σημαίες με το σύμβολο του σταυρού είχαν χρησιμοποιηθεί από τους Έλληνες σε διάφορες εποχές σε περιπτώσεις εξεγέρσεων. Δημοτικά τραγούδια των αρματολών του 17ου και 18ου αιώνα αναφέρουν ότι αυτοί είχαν φλάμπουρα με τον σταυρό και άλλα θρησκευτικά σύμβολα.
Η σημαία του λευκού σταυρού σε μπλε φόντο χρησιμοποιήθηκε από το στόλο που με αρχηγό το Γιάννη Σταθά και υπαρχηγό το Νικοτσάρα πραγματοποιούσε επιδρομές σε παράλια του βόρειου Αιγαίου το 1807. υτή ευλογήθηκε και υψώθηκε το 1807 στη Μονή Ευαγγελιστρίας στη Σκιάθο. Σε αυτή ο ηγούμενος Νήφων όρκισε τους οπλαρχηγούς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ανδρέα Μιαούλη, Παπαθύμιο Βλαχάβα, Γιάννη Σταθά, Νικοτσάρα, τον Σκιαθίτη διδάσκαλο του Γένους Επιφάνιο-Στέφανο Δημητριάδη, τους Λαζαίους, τον Αναστάσιο Καρατάσο, τον Λιόλιο Ξηρολειβαδίτη, τον Νικόλαο Τσάμη και πολλούΑς άλλους. Οι καπεταναίοι είχαν συγκεντρωθεί στο Μοναστήρι για να σχεδιάσουν τις επόμενες κινήσεις τους για την Επανάσταση.
Παραλλαγή της ήταν η σημαία του Παπαφλέσσα, φτιαγμένη από το μπλε εσωτερικό του ράσου του και την φουστανέλα ενός συμπολεμιστή του.

Παπαδόπουλος Θεόδωρος του Συμεών....Παπαδόπουλοι-Γεονολογία.

Το βιβλίο που σας γνωρίζουμε σήμερα είναι ένα βιβλίο που υποδειγματικά συνδέει την ιστορία με την γενεολογία.
Ο συγγραφέας ξεκινάει το βιβλίο του αναφέροντας για την αξία της ιστορικής αναζήτησης η οποία σίγουρα είναι προσωπική υπόθεση του καθενός μας αλλά με συλλογικό και ανθρωπιστικό αντίκρισμα.
Όλοι μας γνωρίζουμε καλά ότι ζούμε σε μία ακόμα ιστορική εποχή πολύ δύσκολη για τη χώρα μας, με τους ανθρώπους της να χάνουν την ελπίδα τους και την αυτοπεποίθηση τους. Που το μέλλον τους φαντάζει αβέβαιο πιεζόμενοι από την ισοπεδωτική καθημερινότητα, την επιβληθείσα ασφυκτική οικονομική δυσπραγία. Τείνουμε να πεισθούμε ότι δεν υπάρχει προοπτική και σωτηρία, δεν υπάρχει ελπίδα για τούτη τη γωνιά του κόσμου. Ο τόπος αυτός στην μακραίωνη ιστορία του έχει περάσει πολλές μπόρες και οι επιπτώσεις τους αντιμετωπίστηκαν με δύναμη και καρτερία. Μια ματιά στο παρελθόν μας θα μας μάθαινε πολλά.Πόσοι από μας άραγε γνωρίζουμε την ιστορία μας, γνωρίζουμε ποιοι είμαστε από πού ερχόμαστε, ποιες είναι οι καταβολές μας και οι υποθήκες μας. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα αποκτά ένα ξεχωριστό νόημα σήμερα, καθότι οι άνθρωποι έχουν ξεμακρύνει από τις ρίζες τους, χάνοντας την ιστορικότητά τους, χάνοντας την μνήμη τους, χάνοντας έτσι τα στηρίγματά τους και πορεύονται μόνοι, χωρίς πυξίδα, στα πέλαγα της παγκοσμιοποίησης. 
Όλοι μας κουβαλάμε μια ιστορία. Μία ιστορία που μπορεί να μας δώσει ένα στήριγμα. Ζούμε σε ένα τόπο που κάθε πέτρα, κάθε χωράφι, κάθε βουνό και κοιλάδα, κάθε τόπος και χωριό ενέχει μια ζώσα ιστορικότητα και μια εν δυνάμει προοπτική. Οι παλιοί μας το ξέρανε καλά. Το παρελθόν τους ήταν ο θεματοφύλακας της σοφίας και της ηθικής, η πηγή των ονείρων και της παρηγοριάς, ο οδηγός για τη ζωή τους στο παρόν. Έδινε νόημα και σκοπό στις πράξεις τους. Τους έδινε αντοχή στις δοκιμασίες και τους συμφιλίωνε με τη μοίρα τους. 
Με αυτήν την διήγηση που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά ο συγγραφέας ξεκινάει την ιστορία της γενιάς του. Με αυτήν την διήγηση επιχείρησε ένα οδοιπορικό στο παρελθόν, προκειμένου να την διερευνήσει και να την ερμηνεύσει ιστορικά.
Είναι πολύ σημαντική η καταγραφή της ιστορίας μας με τέτοιο τρόπο όπως αποδίδεται στο βιβλίο αυτό, γιατί αποτελεί μια έμπρακτη μορφή πνευματικής αντίστασης στην φθορά.

Σαράντα παλικάρια από τη Λιβαδιά

“Ένας θούριος για την αθάνατη κλεφτουριά”

Όλοι έχουμε ακούσει, πολλοί το έχουμε τραγουδήσει και χορέψει, αυτό το αθάνατο δημοτικό μας τραγούδι, πόσοι όμως γνωρίζουν το γεγονός απ’ όπου προήλθε;

Σκαλίζοντας την ιστορία θα δούμε ότι για την προέλευση αυτού «του θούριου της αθάνατης κλεφτουριάς», υπάρχουν αρκετές εκδοχές που όλες αναφέρονται στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, αλλά και πολλές παραλλαγές του που τις συναντούμε σε πολλά μέρη της πατρίδας

μας.

Η πρώτη λέει πως στην περίοδο της Τουρκοκρατίας «Λιβαδιά» ονομαζόταν

μια περιοχή ανάμεσα στα χωριά Κωνσταντίνοι και Διαβολίτσι της Μεσσηνίας που ήταν λιβάδια-βοσκοτόπια, τα οποία ήταν ένας από τους μεγαλύτερους λιβαδότοπους της περιοχής, εξ ου και το όνομα «Λιβαδιά». Κατά την εκδοχή αυτή λοιπόν, από εκεί κίνησαν τα «Σαράντα παλικάρια» να πάνε για κλεψιά στην Τριπολιτσά, που τότε φημιζόταν για τα πολλά πλούτη και τις όμορφες κοκόνες της.

Η δεύτερη λέει πως στην περίοδο της Τουρκοκρατίας «Λιβαδιά» ονομαζόταν

ένα μικρό Οροπέδιο στο Όρος Λύκαιο, στα όρια των Νομών Μεσσηνίας και Αρκαδίας, στο οποίο υπήρχε λιβάδι αλλά και λημέρι-εκπαιδευτήριο τηςκλεφτουριάς. Κατά την εκδοχή αυτή λοιπόν, από εκεί κίνησαν τα «Σαράντα παλικάρια» για ναπάνε για κλεψιά στην Τριπολιτσά.

Η τρίτη λέει πως «Τα σαράντα παλικάρια» κίνησαν να πάνε για κλεψιά στην Τριπολιτσά,

Από την περιοχή του Λιονταριού της Μεγαλόπολης και ο γέρος που συνάντησαν στο δρόμο τους ήταν ο πατέρας του ήρωα της επανάστασης του ’21 Νικηταρά του Τουρκοφάγου, Σταματέλος Τουρκολέκας.

Η τέταρτη λέει πως τα «Σαράντα παλικάρια» κίνησαν να πάνε για κλεψιά στην Τριπολιτσά από τον Άγιο Πέτρο της Κυνουρίας και ο γέρος που συνάντησαν στο δρόμο τους ήταν ο πατέρας του πρωτοκλέφτη Μάντζαρη που καταγόταν από την περιοχή της Τεγέας.

Η πέμπτη λέει πως τα «Σαράντα παλικάρια» κίνησαν να πάνε για κλεψιά από την Λιβαδειά της Βοιωτίας στην Τοπολιτσά της Βοιωτίας, το σημερινό Κάστρο, που τότε ονομαζόταν «Τοπολιτσά» και ο γέρος που συνάντησαν στο δρόμο τους ήταν ό περίφημος Ρουμελιώτης πρωτοκλέφτης Ανδρέας Βερούσης, ο πατέρας του ήρωα της επανάστασης του ’21 Οδυσσέα Ανδρούτσου.

Όλες οι εκδοχές προέλευσης του τραγουδιού, εκ πρώτης όψεως φαίνονται πειστικές. Αν τις «ψάξουμε» όμως λίγο, θα καταλήξουμε στο σχεδόν βέβαιο συμπέρασμα πως, αν τα σαράντα παλικάρια κίνησαν να πάνε για κλεψιά στην Τριπολιτσά, τότε πιο πειστικές είναι αυτές που αναφέρουν ως αφετηρία τους τις κοντινές στην Τριπολιτσά Λιβαδιές, της Μεσσηνίας ή του Λυκαίου όρους.

Όμως, όποια εκδοχή προέλευσής του τραγουδιού και να δεχτούμε ένα είναι το αναμφισβήτητο γεγονός: Το τραγούδι αναφέρεται σε ένα από τα πολλά περιστατικά

της ζωής των κλεφτών στην περίοδο της μαύρης Τούρκικης σκλαβιάς. Μιας πολύ σκληρής ζωής στα βουνά της σκλαβωμένης πατρίδας μας. Σίγουρα δε εκφράζει τους ατίθασους, τους ασυμβίβαστους, τους παράτολμους, τους «τρελούς», νέους εκείνης της μαύρης περιόδου, που αν δεν ήταν τέτοιοι, ίσως σήμερα να ήμασταν ακόμα σκλάβοι.

Όπως σημείωσα παραπάνω, εκτός από τις πολλές εκδοχές προέλευσης του, το τραγούδι αυτό το συναντούμε και σε αρκετές παραλλαγές σε διάφορα μέρη της πατρίδας μας, Μωριά, Ρούμελη, Κρήτη, Λέσβο, Κύπρο κ.α. Η παραλλαγή πάντως που τραγουδιέται και χορεύεται κατά κόρον, είναι αυτή που συνδέεται με τις προαναφερόμενες «Λιβαδιές» και την Τριπολιτσά:

Σαράντα παλικάρια από τη Λιβαδιά,

καλά κι αρματωμένα πάνε για κλεψιά στην Τριπολιτσά.

Στο δρόμο που πηγαίναν και στην δημοσιά

απάντησαν έναν γέρο έναν κλεφτόγερο.

Γεια σου χαρά σου γέρο καλώς τα, τα παιδιά.

Που πάτε παλικάρια που πάτε ορέ παιδιά;

Πάμε για κλεψιά στην Τριπολιτσά

που έχει όμορφα κορίτσια και πολλά φλουριά.

Προσέξτε παλικάρια προσέξτε ορέ παιδιά

στην Τρίπολη πριν μπείτε και στα περίχωρα,

έχει όμορφες κοκόνες μα και γλυκά κρασιά.

Τηράτε μη σας μεθύσουν και σας πιάσουνε

στον πλάτανο θα σας πάνε να σας κρεμάσουνε.

Ο πατέρας της ελληνικής λαογραφίας Νικόλαος Πολίτης γράφει γι αυτό το τραγούδι στο βιβλίο του «ΕΚΛΟΓΑΙ, Από τα τραγούδια του Ελληνικού λαού» σελ. 32: Οι πολεμικές γνώσεις, τις οποίες πρέπει να έχει ο κλέφτης και οι κανόνες του βίου του, τους οποίους απαραιτήτως οφείλει να τηρεί, εκτίθενται ευσυνόπτως εις το προκείμενο άσμα, υπό τον τύπον οδηγιών γέροντος κλέφτη προς πρωτόπειρους πολεμιστές. Ο κλέφτης πρέπει να έχει ασφαλείς τόπους καταυλισμού, να ξέρει τις οδούς και τις ατραπούς των ορέων, να γνωρίζει πόθεν δύναται να πορίζεται τα εφόδιά του, πρωτίστως δε να διάγει βίο σώφρονα και νηφάλιο, αποφεύγων τους πότουκαι την προς τας γυναίκας κοινωνία, διότι η παρέκκλιση από των όρων τούτων του βίου του, θα του φέρει τον όλεθρο και την καταστροφή. Στο προκείμενο άσμα, παραλλαγές τινές έχουν διηγηματικό σχήμα. Οι νέοι δεν άκουσαν τις νουθεσίες του έμπειρου γέροντος κλέφτη και διέτρεξαν μέγα κίνδυνο από τον οποίον τους διέσωσε αποδεικνύοντάς τους ότι ήταν υπέρτερος τους όχι μόνο στην γνώση αλλά και στην ανδρεία.

Σαράντα παλικάρια από τη Λιβαδιά,

καλά κι αρματωμένα πάνε για κλεψιά,

πάνε για να πατήσουνε την Τριπολιτσά.

Κανένα δεν έχουν πρώτο και τρανότερο,

γυρεύουν έναν γέρο για την ορμηνειά,

πήγαν και τον βρήκαν μέσα σε μια σπηλιά,

όπου έλειωνε τ’ ασήμι κι έφτιανε κουμπιά.

Γεια σου χαρά σου γέρο, καλώς τα, τα παιδιά,

καλώς τα παλικάρια τα κλεφτόπουλα.

Σήκω γέρο να βγούμε κλέφτες στα βουνά.

Δεν το μπορώ παιδιά μου γιατί γέρασα,

περάστε από τη στάνη και τα πρόβατα

και πάρτε τον υιό μου τον μικρότερο

που ’χει λαγού ποδάρια και μπράτσα σίδερα

ξέρει τα μονοπάτια και τα σούρματα,

ξέρει τα λημέρια που λημέριαζα,

ξέρει τις βρύσες που έπινα νερό,

αχ και τα μοναστήρια που έπαιρνα ψωμί,

μα και τις τρύπες που κρυβόμουνα.

Προσέξτε παλικάρια, προσέξτε ορέ παιδιά,

στην Τρίπολη πριν μπείτε και στα περίχωρα,

έχει όμορφες κοκόνες και γλυκά κρασιά,

τηράτε μη σας μεθύσουν και σας πιάσουνε,

στον πλάτανο θα σας πάνε να σας κρεμάσουνε.

Του γέρου την ορμήνια τα παιδιά ξεχάσανε,

κρασί μπόλικο ήπιαν, μέθυσαν και τα πιάσανε,

στη φυλακή τα κλείσανε να τα κρεμάσουνε.

Σαν τ’ άκουσε ο γέρος χαμογέλασε,

την κουμπούρα ξεκρεμάει κι αρματώνεται,

στο δρόμο που πηγαίνει βρίσκει τον Πασά:

Ώρα καλή Πασά και συ ορέ Κατή,

για βγάλτε τα παιδιά από τη φυλακή,

γιατί θα σφυρίξω κλέφτικα να γίνει ταραχή.

Πηγή: Τα νέα των Σουλιμαίων.