Έθιμα γάμου στην Μεσσηνία

Έθιμα γάμου στην Μεσσηνία, όπου ο παραδοσιακός γάμος θεωρούνταν το πιο χαρμόσυνο γεγονός τόσο για το ζευγάρι και τα συγγενικά τους πρόσωπα όσο και για όλο το χωριό, μιας και όλοι τους ήταν καλεσμένοι για να γιορτάσουν, να ευχηθούν και να γλεντήσουν μέχρι….τελικής πτώσης!
Τα έθιμα στην Μεσσηνία πρόσταζαν πριν τον γάμο να γίνουν οι αρραβώνες, πάντα Σαββατόβραδο στο σπίτι της νύφης, όπου ο πατέρας του γαμπρού περνούσε στους μελλόνυμφους τις βέρες κάνοντας πρώτα με αυτές το σήμα του σταυρού στο εικόνισμα. Έπειτα ακολουθούσε μεγάλο γλέντι στο οποίο συμμετείχαν συγγενείς και από τα 2 σόγια. Οι γονείς καθόριζαν την ημερομηνία γάμου και τα παιδιά στο διάστημα αυτό είχαν την ευκαιρία να γνωριστούν καλύτερα. Κουμπάρος γινόταν ο νονός του γαμπρού. Οι προσκλήσεις για τον γάμο ήταν προφορικές και οι καλεσμένοι ήταν ενημερωμένοι σχεδόν από τους αρραβώνες για το πότε θα τελεστεί ο γάμος ο οποίος σίγουρα θα γινόταν ημέρα Κυριακή.
Την Τετάρτη πριν τον γάμο, οι κοπέλες πήγαιναν στα σπίτια των μελλονύμφων για να πιάσουν όπως λέγονταν το προζύμι με το οποίο θα φτιάχνονταν οι πίτες του γάμου. Για να είναι το πρώτο παιδί του ζευγαριού αγόρι, το αλεύρι ξεκινούσε να το κοσκινίζει ένα αγόρι πρωτότοκο.

Την Πέμπτη, κοπέλες, από το σόι και το περιβάλλον της νύφης, πήγαιναν στο δάσος κι έφερναν φτέρη και άνθη με τα οποία γέμιζαν τα μαξιλάρια και στόλιζαν το «γιούκο» της.

Την Παρασκευή γινόταν στο σπίτι της νύφης το άπλωμα των προικιών και το απόγευμα πήγαιναν οι γυναίκες του χωριού για να τα δουν. Το βράδυ τα δίπλωναν πάνω σε μπαούλα και το Σάββατο το πρωί οι συγγενείς του γαμπρού πήγαιναν να τα πάρουν με άλογα. Αφού γλεντούσαν τα φόρτωναν στα άλογα τα οποία η μητέρα της νύφης στόλιζε με λευκά μαντήλια που έδενε στο καπίστρι τους. Ευχόταν να είναι καλορίζικα και έφευγαν.
Την Κυριακή το γλέντι ξεκινούσε απ’ το πρωί.
Άρχιζαν μετά τις δέκα η ώρα να καταφθάνουν στο σπίτι του γαμπρού και της νύφης οι καλεσμένοι τους. Τους είχαν καλέσει από προηγούμενες ημέρες για το γάμο και τα στεφανώματα. Όσους καλούσαν για το γάμο έπρεπε να καθίσουν στο τραπέζι το μεσημέρι και το βράδυ, ήσαν δε υποχρεωμένοι να πάνε ο κάθε ένας με το «ντενταρούκι» του. Το ντενταρούκι του γάμου, αποτελούσαν μια πίττα (ψωμί καλοζυμωμένο και επάνω κεντημένο με άνθη και παραδόσεις διάφορες), ένα σφάγιο, αρνί ή κατσίκι, ή κανένα κομμάτι από σφάγιο (μπούτι) και μερικά γλυκά συνήθως δίπλες, ωραία διπλωμένα σε ταυλομεσάλα (τραπεζομάντιλα) και τοποθετημένα όλα σε σακκούλια. Έπειτα ο γαμπρός πήγαινε με ακολουθία να πάρει την νύφη. Αν η νύφη ήταν από άλλο χωριό τότε πήγαιναν να την ανταμώσουν με άλογα στολισμένα με τα καλύτερα χρωματιστά κιλίμια και μεταξωτά μαντήλια. Έπειτα γινόταν και γλέντι τρικούβερτο ώς το πρωί.
Την Δευτέρα το μεσημέρι η νύφη μετά το φαγητό πρόσφερε δώρα στην πεθερά και αν υπήρχε στην κουνιάδα της, ενώ έδινε στους καλεσμένους από ένα μεταξωτό μαντήλι. Αργότερα κατέβαιναν στην βρύση του χωριού όπου και έριχναν νομίσματα για την νύφη και εκείνη τους κερνούσε νερό με ένα πήλινο κανάτι ενώ ακολουθούσε ένα παιχνίδι το γνωστό σήμερα μπουγέλωμα. Τις δυο επόμενες εβδομάδες, οι Κυριακές ήταν αφιερωμένες στους γονείς της νύφης όπου γίνονταν τα πιστόφια, δηλαδή η επιστροφή της νιόπαντρης στο πατρικό της για να δει τους γονείς της και να γλεντήσουν για ακόμη μια φορά.
Αξιοσημείωτο ήταν πως για ένα χρόνο μετά τον γάμο, το νιόπαντρο ζευγάρι δεν θα έπρεπε να παρευρεθεί σε μνημόσυνο ή κηδεία ούτε για ένα χρόνο να βάλουν στο στόμα τους κόλλυβα. Ακόμη και αν τύχαιναν σε ένα τέτοιο περιστατικό έβγαιναν από την εκκλησία ώσπου να τελειώσει. Κάποια από τα έθιμα της Μεσσηνίας ισχύουν ακόμη άλλα όχι. Το σημαντικό όμως είναι ότι ακόμη και σήμερα ξέρουν να δίνουν στον γάμο την τιμή που του αξίζει και ξέρουν να γλεντούν. Έτσι ο παραδοσιακός γάμος στην Μεσσηνία με την πινελιές εκσυγχρονισμού συνεχίζει να είναι απλά τέλειος.


Πηγή: ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: MESSINIA RADIO

Αγιασμός Υδάτων στο Αγιο Φλώρο

Σε κλίμα κατάνυξης έγινε ο αγιασμός των υδάτων τα Θεοφάνια, στο χωριό Αγιος Φλώρος, στη γέφυρα του ποταμού.

Το σταυρό έπιασε ο Χρήστος Πετρόπουλος του Γεωργίου. Ακολούθησε η κοπή της πίτας από την Μεσσηνιακή Ενωση Αγιοφλωριτών «Ο Πάμισος», στο καφέ του Ηλία Χαντζή. Το φλουρί, (το οποίο αντιστοιχούσε σε μια εικόνα του Ταξιάρχη Αρχαγγέλου Μιχαήλ) έπεσε στο δάσκαλο Δημήτριο Ν. Θεοδωρακόπουλο
.Γράφτηκε από την  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Online

Απόκριες-Εθιμα.

Στη Βρομόβρυση την Κυριακή της Τυρινής, η οικογένεια μαζευόταν γύρω απ΄ το τζάκι όπου θα γινόταν το ψήσιμο των αυγών. Τραβούσαν με τη μασιά αρκετή στάχτη ανακατεμένη με λίγα κάρβουνα κι έβαζαν ένα-ένα τ΄αυγά στη σειρά για όλα τα μέλη της οικογένειας.Όποιου το αυγό «ίδρωνε» λέγανε ότι είναι «δουλευταράς»... ...ενώ εκείνου που «έσκαγε» σήμαινε ότι «σκάσανε οι εχθροί του από το κακό τους»…

Χάσκα-Στην Ηπειρο-Η μανα του σπιτιου,παιρνει ένα σφιχτο βρασμενο αυγο,το καθαριζει και το δενει με νημα που το στερεωνει στην ακρη ενός ξυλου μηκους περιπου ενός μετρου.
Μολις τελειωσει το τραπεζι της Τυρινης παιρνει το ξυλο με το αυγο κι αρχιζει να το περιφερει μπροστα στο στομα ολων σαν εκρεμες και οποιος το πιασει είναι ο νικητης.

Κοπή πίτας του Πολιτιστικού Συλλόγου Βρομόβρυσης.

Πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2015 η κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Πολιτιστικού Συλλόγου Βρομόβρυσης στο πολυχώρο της παιδικής χαράς. 

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Κων/νος Καμαρινόπουλος, εκ μέρους του ΔΣ ευχαρίστησε όλους όσους τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση και ευχήθηκε χαρούμενη κι ευτυχισμένη χρονιά. Επίσης ευχαρίστησε τη επιχείρηση ΜΟΥΡΓΗ η οποία προσέφερε την γουρουνοπούλα. Οι παρευρεθέντες, αφού γεύτηκαν τα ωραία φαγητά και το πολύ καλό κρασί, αντάλαξαν ευχές καθώς και σχολίασαν τις εκλογές της επόμενης μέρας. Την εκδήλωση τίμησαν ο Αντιδήμαρχος Ανδρέας Καράγιαννης και ο υποψήφιος βουλευτής Ιωάννης Αργυράκης.  Συγχαρητήρια σε όλους τους  παρόντες, πρωταγωνιστές και μη και ευχόμαστε τέτοιες ευχάριστες συνάξεις να γίνονται συχνά πέρα από το έθιμο.Ακολουθούν φωτογραφίες του Κων/νου Θεοφιλόπουλου

 

ΤΑ ΣΥΝΟΙΚΕΣΙΑ ΣΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ............

Για να γίνει ένας γάμος έπρεπε πρώτα να γίνουν κάποιες συζητήσεις, κάποιες συμφωνίες, να επικυρωθούν ύστερα οι συμφωνίες αυτές με κάποια επισημότητα και μετά να γίνει ο γάμος. Έτσι έχουμε πρώτα τα προξενιά ή συγκέσια (συνοικέσια), μετά η αρραβώνα και τελευταία ο γάμος.

Επειδή τα ήθη ήσαν πολύ αυστηρά (ανατολικές συνήθειες), χριστιανικά, κατεστημένο το λέμε σήμερα, η κοπέλα δεν επιτρεπόταν να κάνει γνωριμίες με αγόρια ούτε και το αγόρι με κοπέλες. Εάν κάτι τέτοιο συνέβαινε, δημιουργούνταν πολλά προβλήματα και στους δύο. Προβλήματα ηθικής, οικογενειακή προσβολή και πολλές φορές κατέληγαν και σε φόνους.
Είχε καθιερωθεί το προξενιό, το συνοικέσιο. Ο πατέρας έκρινε αν η κοπέλα ήταν κατάλληλη για γυναίκα του υιού αφού πρώτα λάμβανε υπόψη και τα οφέλη από το γάμο, δηλαδή την προίκα.
Τα υπολόγιζε λοιπόν όλα, ποιο χωράφι θα ζητήσει, ποιο αμπέλι, πόσες ελιές, πόσα χρήματα κ.λ.π. και αποφάσιζε να κάνει προξενιό, δηλαδή να ζητήσει την κοπέλα από τον πατέρα της. Αν ο πατέρας του νεαρού ήταν αποφασιστικός, συναντούσε ο ίδιος τον πατέρα της κοπέλας και έκανε την πρόταση, άλλως έστελνε τον προξενητή. Ο προξενητής ήταν ο μεσάζων και ως επί το πλείστον ήταν γυναίκα, «η προξενήτρα». Η προξενήτρα ή ο προξενητής έκαναν τις επαφές, τις προτάσεις και αν συμφωνούσαν με τους γονείς της υποψήφιας στα όσα ο πατέρας του νεαρού πρότεινε, όριζαν την συνάντηση των γονιών των δύο νέων για να γίνουν και οι επίσημες συζητήσεις.
Η συνάντηση γινόταν στο σπίτι της υποψήφιας κοπέλας και συνήθως το βράδυ αργά, να μην τους καταλάβουν οι γείτονες. Το ίδιο περίπου γινόταν όταν ο ένας από τους υποψήφιους ήταν από άλλο χωριό.
Από το πρωί της ημέρας που είχε ορισθεί η συνάντηση άρχιζαν οι προετοιμασίες για την υποδοχή του υποψήφιου πεθερού και για το τι θα εσερβίρετο. Η μάνα της κοπέλας ήταν όλο συμβουλές, έλεγε στην κόρη της να φορέσει το τάδε φόρεμα, να χτενιστεί έτσι, να κάθεται έτσι, να κοιτά τον υποψήφιο πεθερό στα μάτια όταν του μιλάει και μετά να κοιτά κάτω χαμηλά, να μην γελά πολύ αλλά μόνο να χαμογελά. Να σερβίρει πρώτα τον πεθερό. Έτσι να χαιρετά το ποτήρι κλπ. Όλες αυτές τις συμβουλές και πολλές άλλες επαναλάμβανε συνέχεια η μητέρα της νύφης μέχρι που τα μάθαινε ποίημα. Ακόμη της μάθαινε και με τι λόγια θα καλωσόριζε τους ξένους, τον υποψήφιο πεθερό για να κάνει εντύπωση.
Όταν έφτανε η ώρα και ερχόταν ο υποψήφιος μαζί με τον προξενητή, έβγαινε ο πατέρας της κοπελιάς και τους υποδεχόταν. Η μητέρα τους υποδεχόταν στην πόρτα του σπιτιού, αφού περνούσαν όλοι μέσα και κάθιζαν, μετά από λίγο παρουσιαζόταν η κοπέλα, τους χαιρετούσε καλωσορίζοντάς τους και καθόταν στη θέση που της είχε πει η μητέρα της. Αφού γίνονταν τα σχετικά σερβιρίσματα, πάντα από την νύφη, αποσύρονταν όλοι, μητέρα και νύφη, και οι δύο συμπέθεροι με τον προξενητή έμπαιναν στις συζητήσεις.
Το βράδυ αυτό όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και ιδίως οι αδελφές της κοπέλας είχαν εξαφανιστεί ή πήγαιναν στο στάβλο ή κλειδώνονταν σε κάποιο δωμάτιο και ούτε που μιλούσαν καθόλου.
Άρχιζε λοιπόν τη συζήτηση ο πατέρας του παλικαριού :
- Πουλές μωρέ Κωνσταντή, όπως μου είπε και η αφεντιά της απ' εδώ -και έδειχνε την προξενήτρα ή προξενητή, ότι είσαι και εσύ σύμφωνος να γίνουμε συγγενείς, λέω να συζητήσουμε για την προίκα. Επειδή είναι δύσκολη η ζωή πρέπει να βοηθήσεις περισσότερο και εσύ την κόρη, γι' αυτό λέω να δώσεις αυτό το χωραφάκι, το τάδε αμπελάκι, τόσες ελίτσες και για να ξεκινήσουν καλά τα παιδιά να δώσεις και τόσες χιλιάδες δραχμές.
Ο πατέρας της κοπέλας απαντούσε με τα δικά του λόγια. Μουδιασμένα κάπως, αν αυτά του ζητούσαν ήσαν πολλά.
- Άκου να σου ειπώ Παναγιώτη, εγώ λέω να δώσω το μισό χωράφι, στο τάδε σημείο και το κομμάτι εκείνο το αμπελάκι (πέντε στρέμματα) στην τοποθεσία την τάδε, πέντε - έξι ελιές, μια αγελάδα, δυο - τρεις γίδες, εξήντα κιλά λάδι και δυο - τρία πεντακοσάρικα, γιατί όπως ξέρεις έχω κι' άλλα παιδιά να μην τα αποκληρώσω.
Έτσι κάπως γινόταν η συζήτηση και βρισκόταν η συμφωνία, έδιναν τα χέρια, έπιναν τα ποτηράκια τους και όριζαν την ημέρα των αρραβώνων, έπιναν πάλι ένα ποτήρι λέγοντας «άντε η ώρα η καλή».

Πηγή:Νίκος Πατριαρχέας